Een week lang zonder masker. Ongefilterd. ‘Come as you are’ is het adagium.
Geschreven door Joice, mama van twee hoogbegaafde dochters van 6 en 8 jaar oud.
Met warme, natte wangen en een vol hoofd knarsen we over het grindpad naar onze volgende bestemming. In de achteruitkijkspiegel zwaait een groep bijzondere, mooie mensen. Een week lang verbleven we bij Hovra Vandrarhem, samen met zes andere hoogbegaafde gezinnen, plus het unieke gastgezin van @avontuur.in.zweden. This is where the magic happens. Want deze week klopte alles.
De
HB-reis prijkte afgelopen jaar boven aan ons verlanglijstje. Een plek in de natuur, kleinschalig, ontzorgd en bovenal, met peers. Voor onze meiden, maar stiekem ook voor onszelf. Waar zoveel anderen hun heil op een camping zoeken, zou dit concept voor ons weleens kunnen gaan werken. Toch dreigde er even koudwatervrees, net voor de start: thuis zijn we
a pack of lone wolves. Een groepsreis boeken, wat dachten we in hemelsnaam?
Photography by Matthias Verstraete
De meiden duiken direct na aankomst met de andere kinderen het bos in en met takken, stronken, zagen, een camo-poncho en vooral karakter stampen ze binnen een paar dagen een bosdorp uit de grond. Inclusief trias politica, functiehuis en heuse opening met lintje om door te knippen. Onvertogen woorden vallen er niet. Emo’s en prikkels worden aangepakt met een stapel Kalle Anka’s (Duckies), een tekening of een kroel met een huskysnuit. Onze blauwe helmen blijven deze week ongemoeid in de packing cubes en langzaam zakken onze schouders van oorhoogte naar de biologische positie.
We doen ohne ende spelletjes, lezen, kayakken, hiken, stoffen zelfs even de reishangmat af, doen drankjes, maken snelle grappen en voeren urenlange gesprekken. Een week lang zonder masker. Ongefilterd. ‘Come as you are’ is het adagium. Niks moet, heel veel mag.
Hier is uitleg of ondertiteling niet nodig. Ieders opvoeding klinkt herkenbaar. Net zoals de eindeloze vragen en feedback, precisie en grenzeloze hang naar autonomie overigens. Dit zijn mensen met brede schouders, managers van zenuwstelsels, advocaten van hun kinderen, spiegelbeelden van onszelf. En deze veilige en vertrouwde omgeving verlaten, doet best een beetje pijn. We slikken en gaan weer door.
Photography by Matthias Verstraete
Op onze volgende bestemming voelen we nog altijd de impact van de HB-week: de warme herinneringen, de steun en herkenning, de diepgang, het communitygevoel, de lieve woorden bij het afscheid en allemaal zitten we beter in het velletje dan ooit tevoren. Dit was niet zomaar een vakantie, reis, of zelfs maar avontuur. Dit was pure magie.
